... een stukje geschiedenis...

Takhle původně vypadal dům odzaduToen het communistische regime in 1989 ten val kwam, waren we allemaal enthousiast, maar al gauw kwamen we tot de ontdekking dat het niet zou lukken de boerderij van opa, waar het huishouden jarenlang was verzorgd door onze "communistische kameraden", op te knappen met behulp van onze weinige spaarcentjes en het magere loon dat we verdienden. Ikzelf studeerde op dat moment, mijn broer zat in dienst en onze vader werkte bij de landbouwcoöperatie. We hebben onvoorstelbaar veel ontwikkelingsmogelijkheden voor het huis gefantaseerd... van allerlei plannen voor de bouw van een gigantische koeienschuur in de tuin via het idee van een champignonkwekerij in de voormalige stal tot de intentie 400 kippen te kopen.

Nou, die kippen hebben we in de lente van 1992 uiteindelijk echt gekocht. Berekeningen weze uit dat onze kippenhouderij na verloop van tijd iedere maand een veelvoud van een gemiddeld maandloon zou opleveren en dat wij met dat geld weer andere plannen zouden kunnen realiseren... Helaas, op het moment dat de eerste kippen eieren begonnen te leggen was een andere slimme ondernemer al op het idee gekomen goedkope eieren uit het buitenland te importeren en de prijzen storten direct in tot onder het niveau van de te maken onkosten. Dus hebben we de kippen weer verkocht en gedurende de periode dat we de schulden afbetaalden dachten we: "Nooit meer een eigen onderneming!"

 

Takhle bychom se dnes už asi neuživili.

 

 

Maar in mijn hoofd was toch één ideetje blijven hangen, dat mijn vader in de loop van 1992 te horen had gekregen van één of andere ambtenaar, waar hij naartoe was gegaan om onze plannen voor de bouw van die koeienschuur door te spreken. Iemand op dat kantoor had hem gezegd: "Een koeienschuur in Lhotka? In zo´n prachtige omgeving? Waarom leggen jullie daar niet liever een mooie tennisbaan aan met een leuk onderkomen voor gasten?" Zelf woonden we op dat moment in een éénkamerwoninkje op de boerderij, waar voorheen mijn oma had gewoond, dus waren er absoluut geen kamers vrij, die we zouden kunnen inrichten voor gasten... Er zat niets anders op dan ontwerpen maken en geld lenen voor een grootscheepse verbouwing. Heel vaak hebben we het advies gehoord: "Laat die bouwval toch gewoon instorten, bouw liever iets nieuws! Je hebt op eigen terrein plek zat en nieuwbouw is uiteindelijk veel eenvoudiger en goedkoper!"

Dus hebben we de voormalige stallen, die direct op het woongedeelte aansloten, stap voor stap verbouwd tot een woonhuis voor onszelf en een klein pension. In de reeds genoemde tuin, die gelukkig niet ten prooi is gevallen aan al onze wilde bouwplannen, hebben we ook nog een kleine camping en de akkers hebben we ingezaaid met gras, zodat er schapen kunnen grazen. En nu kan dus alles wat we doen worden samengebracht onder de noemer agrotoerisme.

We hebben ook nog wel wat andere dingen geprobeerd, hoor. Zo hebben we in Mrákotín zestien jaar lang een soort kantoorboekhandel gehad, die we echter in de lente van 2011 moesten sluiten vanwege de crisis en vanwege het feit dat ook hier veel klanten tegenwoordig naar grote supermarkten gaan. Met de camping leek het overigens dezelfde kant op te gaan. Toen het aantal gasten enige jaren achter elkaar daalde, vreesden we dat de camping het lot van de winkel zou delen, maar gelukkig is deze trend weer gekeerd!

En als we soms dus een moeilijkere periode meemaken, vragen we ons wel eens af of we niet beter iets anders kunnen gaan doen. We zijn ervan overtuigd dat we in een andere branch ook best aan de bak zouden komen, maar wat we aan dit werk nou zo leuk vinden, waarom we dit blijven doen, dat is vanwege U, onze gasten, die aangeven bij ons tevreden te zijn en die vaak meerdere keren terugkomen. Dus daarom willen we u heel erg BEDANKEN!

___________________________________________________________________________________________________________________________________________

Hartelijk dank voor uw bijdrage! we graag   samenwerken:   Wij zijn lid van:  
Kudyznudy.cz - tipy na výlet  
  dopenzionu.cz